سمنو فقط یک خوراکی شیرین نیست؛ عطرِ خاطره‌های مشترک ماست. از دل گندمی که روزها  در سینی  آرام گرفته و با نور و آب جان گرفته، غذایی پدید می‌آید که نشانه‌ی صبر، برکت و امید است. همین دانه‌ی ساده، در گذر قرن‌ها، کنار سفره‌های بهاری ما نشسته و با آمدن نوروز خبر از رویش دوباره و سالی نو داده است.

 می‌گویند ریشه‌های سمنو به روزگاران بسیار کهن بازمی‌گردد؛ زمانی که مردمان این سرزمین، گندم را مظهر زندگی و فراوانی می‌دانستند. برایشان گندم فقط محصول نبود، برکت خانه بود. وقتی جوانه می‌زد، انگار امید در دل‌ها جوانه می‌زد. از همان روزگار، آیین سمنوپزان شکل گرفت؛ آیینی که خانواده‌ها و همسایه‌ها را گرد هم می‌آورد تا با هم دیگ را هم بزنند، دعا بخوانند و تا سپیده‌دم، گرمای آتش را با گرمای دل‌هایشان درآمیزند.

 و چه حقیقت شیرینی دارد این جمله که خستگیِ پخت سمنو از خودِ سمنو هم شیرین‌تر است. آن شب‌های طولانی، آستین‌های بالا زده، قاشق‌های چوبی که آرام و پیوسته در دیگ می‌چرخد، خنده‌های میان کار، چای نیمه‌شب و چشم‌هایی که تا سحر بیدار می‌مانند… همه و همه طعمی می‌سازند که در هیچ ظرفی جا نمی‌شود. سمنو تنها حاصل جوانه‌ی گندم نیست؛ حاصل صبر جمعی و همدلی یک خانواده است.

 وقتی صبح، عطر شیرینش در فضا می‌پیچد و سمنو کنار سبزه و سنبل بر سفره هفت‌سین می‌نشیند، فقط یک شیرینی بر سفره نگذاشته‌ایم؛ خاطره‌ای مشترک، غروری آرام و ریشه‌دار، و امیدی تازه را کنار هم چیده‌ایم. سمنو یادمان می‌آورد که ریشه داریم؛ در خاکی بارور و فرهنگی که قرن‌ها دوام آورده است.

شاید راز ماندگاری این آیین همین باشد؛ اینکه در دل خستگی، شیرینیِ با هم بودن نهفته است. و هر سال، با آمدن بهار، ما دوباره آن را زندگی می‌کنیم؛ با دل‌هایی گرم، دست‌هایی در کنار هم، و امید به سالی سرشار از برکت.